In a labyrinth
of corridors
curves long
I am not
afraid
at all.

’cause
when the sun comes
in a foggy country
all tears are
stranded
all what’s landed
related to love
then you’re on
the right side
above.

After the valley
of darkness
lies the light
of wonder.

Foto van Zaterdag 17 December om 16.00 uur.

Wanneer is het begonnen, dit zogenaamde spel.
Om de rol te gaan vervullen waarvan ik hoopte dat het de juiste invulling was, van wat er van me werd verwacht?
Van de ogen sluiten voor hun werkelijke karakter, voor hun verachting, hun aanvallen, hun intimidaties, dreiging, straf op straf!
Wanneer is het begonnen, dat ik mezelf niet meer was.
NOOIT meer zou kunnen zijn.

Oh, wat doet het pijn.
Als je de waarheid moet gaan inzien.
en nu, eindelijk,
na zovele jaren
de tijd alles echt inhaalt.
Je leven, een overzicht
van proberen om die rol te spelen
van je te laten (moeten laten) omvormen
"van de wieg tot het graf"?!

Nee. nee!
De ptss, stak er een stokje voor.
Haalde alles geleidelijk aan naar boven
aan wat er werkelijk werd gespeeld.
Onverdeeld
ongenoegen
verstopt in mij.

Alles komt naar boven.

Om mij te gaan maken vrij?

Van alle leugens
waar ik in moest trappen
Leugens die stinken als de hel.

Die mij geen leven gunden.
Dus, dan MOET je wel.

En nu het besef, na al 11 jaren van herbelevingen
aan een verleden
waaraan je alle narigheid zogenaamd was vergeten,
en allemaal mooie plaatjes
op daders had geplakt.

Moest plakken!!!
en steeds weer steviger op hen drukken
zodat het niet te zien zou zijn
hoe het werkelijk 'zat'.

Ineens dat inzicht
bij het kijken naar een film.
Waarin je ziet hoe iemand omschakelt, van de ene persoonlijkheid naar de andere.
En hoe die dubbele persoonlijkheid gekomen-ontstaan is.

Vreselijk.
Uit hoeveel persoonlijkheden heeft mijn leven bestaan.
Uit hoeveel verschillende, dienende personen besta ik?

Ik, die nu niemand meer dienen kan.
Niemand meer van mij kan laten profiteren,
niemand meer dienen
en voor opofferen kan!

Wanneer komt alles in 'kannen en kruiken'????

Wanneer is alle pijn, al het verdriet
eruit!
Weggewerkt?
Nee, wegwerken kan ik het juist niet meer.
Dat heb ik immers altijd gedaan.

Nu ben ik gesloopt, dus heb geen energie meer
om ook maar iets weg te werken.
Er is alleen de pijn
waaruit ik besta.

Het heden is : PIJN!
Slapeloosheid, angst,
een lichaam dat over de rooie is
zien om te verdragen
en me niet uit laten dagen
om er 'niet meer te willen zijn'.

Hoop houden, dat
als heel de waarheid is ingezien
geaccepteerd
en verwerkt.

Dat er dan eindelijk
een grote ommekeer plaats zal vinden,

vinden……
wanneer???!!!

Toch het inzicht.
Het is waar.
Dichter bij de waarheid
dan ooit te voren.

Dus ooit,
word ik
helemaal opnieuw
geboren!!!

*

Tekening gemaakt met FractalExplorer (verkleind voor blog)
Titel: De Slangenkuil.

Zeeën zo diep
ik wou dat ik liep
over het water

Om mij heen de golven
heel kalm
Omsloten door blauw
zo warm
en het helder
zee-groen

Denk ik dan
nooit meer
aan toen.

Mies.

Tekening gemaakt : d.m.v. : 2 maal Apophysis, en 1 maal Fractal-explorer
deze gemixed in PSP.

Wanhoop
maakt zich meester
is meester over haar
die niet weet
hoe te handelen
met het leven
komt niet
klaar

Vroeger leek het
'zo klaar als een klontje'
moeder, broer, zus was de baas
waren haar 'heer en meester'

Maar nu,
de Wanhoop, Opper
machtig is
'baas boven baas'

!!!

(bovenstaande tekening heb ik gemaakt met Fractal Explorer)

Klein geaderde witjes.
(Pieris napi.)

Van deze twee parende vlinders heb ik diverse opname's kunnen maken.
Ze fladderden maar in het rond,
zo met zijn tweeën aan elkaar vast.

Ik zei zacht:
"ga nu toch eens even zitten".
En ja hoor,
Ze gaven 'gehoor'

Nou, die gaan ervoor!

Op het blad van de Eendagslelie
in onze achtertuin.

Een heel fijn weekend allemaal.

p.s. met de muisklik kan je de foto groter bekijken.

Houden van de stilte
weg is alle kilte
warmte in je hart
een hart,
zo vol van
smart.

Stukje bij beetje
door
stuk voor stuk
werd ik vermoord
nog net niet stuk.
Van mijn stuk te brengen
met goed geluk.
Het er goed af te brengen
is dat geluk?

Als je blijft leven
om iedere keer
weer een beetje meer
vermoord te worden
telkens weer.

Doe het dan goed
en maak me af.
Niet is te harden
de succes-volle straf.
Van steeds een stukje,
door een ieder zo laf.
Die werkelijk niets
om mijn leven gaf.

 Stukje voor stukje
"in de aanval op"

Ik ben gevormd door ANGST!
Opgevoed door angst, met angst
met consequenties
voor als, als, als……

Ja, als wàt?
Als ik iets verkeerds zou zeggen,
verkeerd uit mijn ogen zou kijken
geen goed antwoord wist
niet de juiste oplossing
voor hun problemen.

Ik, die volgens hen
"van toeten nog blazen wist".

Angst voor ieder eventueel onuitgesproken bevel
dat ik het niet goed genoeg
af had gelezen van hun houding, hun ogen?
een angst die mijn hele bestaan had in een duivelse greep
me de keel dichtkneep
mijn mond verstomde
omdat ik het niet begreep.

Angst om te bestaan
hen niet goed te verstaan.

Ik voel en zie
wat zij niet zien
"maak dat je wegkomt
ik tel tot tien".

Angst om te worden opgemerkt
te worden gezien.

De gevangenis van angst
omringde het kind
dat niet weet
waar het zich bevind
dat gehoorzaamd
heel gedwee……
en telkens moet voelen,
de angst van:

"Afgedankt kind,
weg ermee" !

A jungle of danger.
gemaakt met fractal exploror.

In het bos van de geesten
is het een oerwoud van gevaar.
Ziet u daar
de wrattenkoning
de slang: Totempaal
de grote gestreepte tong?
Het ruwe gesteente
hoe het allemaal begon.
Hoort u het gescheld
hun kijvende monden
zo opgewonden.
Hoort u de echo
van hun woede
hun venijn in de staart?
het staart u aan.
Ga hier
maar heel vlug vandaan!
© Mies.

Mijn angsten: het kind.

Het is de, die verschrikkelijk, gruwelijke eenzaamheid waar je je in bevind.
Waarin je niemand iets, maar dan ook helemaal niets kunt – mag vertellen
over wat je voelt, over wat je onbewust weet.

Wat je aanvoelt dat er gebeurt, wat er op je staat te wachten.
Alle angsten voor de consequenties.
Ja, voor wat?
Gewoon, voor-om dat je er bent
en zo heel erg gevoelig bent,
en daar alleen maar misbruik van wordt gemaakt.
Maar je kan daar niets van zeggen
raakt in een doolhof,
verdwaalt.

Verdwaalt zijn mijn gevoelens
mijn gedachtes, en angsten.
Diep in dat hof
dolen ze rond,
tien maal in de rondte
is dat nog
gezond?

Ik heb zoveel verdrongen
zoveel gezongen
vrolijkheid en plezier
gevaren verdringen
maar ben helaas nog hier.

Er was een moeder
er was een vader, een grote zus
en een kleinere broer.

Ze deden alsof het een gezin was
een gezindte
hun verplicht spelletje.

Er werd gekookt
kinderen werden gekleed
als opgesierd voor de buitenwereld.
Huis, alles netjes aan kant.

Maar "het raakt kant nog wal"
hoe ik als een ding moest zijn
een gebruiksvoorwerp
een manusje-van-alles
zonder gevoel
zonder echte vader of moeder.

Niemand waar ik wat tegen kon zeggen
niemand die naar me keek
"geen tijd"
"zonde van mijn tijd"
"laat Miesje maar schuiven"
"zoek het zelf maar
UIT"!

Waar was de moeder
de hoeder
de behoeder
iemand met een luisterend oor
iemand met gevoel
begrip?

Het zat er niet in.

Maar Miesje
je hebt het goed gedaan
je hebt alles aanvaard
bent nooit in opstand gekomen
maar bent je eigen goede weg gegaan
ver van die zogenaamde familie vandaan.

Ook al zitten ze nog in je hoofd.
Met al hun bedreigingen en de angsten.
Geloof in je vrijheid,
zie hoe je bent opgevangen
door je man.

Aanvaard dat je bent bedrogen
dat ze allemaal logen
dat zelfs je eigen kinderen je hebben gebruikt
geen eerlijk spel hebben gespeeld.

Aanvaard het verdwalen in deze wereld
Want er is meer,
veel meer, en vele malen BETER
dan dat jij je voorstellen kan.

Ga:
toekomstgericht,
mijn wicht.

Een van mijn laatst gemaakt Apophysis-tekeningen.
p.s. met een muisklik kan je deze op ware grootte zien